به تنهايی و از روی ظاهر نمی‌توان كيفیت روغن را تشخيص داد (حتی اگر انبوهی از آلودگی ها و ذرات را به خود جذب كرده باشد و يا رنگش قهوه ای باشد).برای همين روغن بايد تست شود و در غير اينصورت به كلی عوض شود. سه راه برای تعيين وضعيت روغن وجود دارد كه البته در ايران متاسفانه اين گونه تست ها از سوی مكانيك ها و كارشناسان رايج نيست.

راه اول استفاده از يك رفركتومتر (Refractometer) است كه با تغیير و عبور جهت نور به روشنی می‌تواند مقدار آلودگی ها را در مايع نمايان كند. يك قطره از روغن در تستر ريخته می‌شود، سپس نور را در آن انداخته و مقدار مواد زائد را می‌خواند. دقت اين تستر بسيار بالا است و می‌تواند ميزان آلودگی ها (رطوبت) و نقطه جوش مايع را معلوم سازد.

روش شيمیايی با استفاده از نوار: اين روش تست توسط سيستم فونيكس ساخته شده و Strip Dip خوانده می‌شود و می‌تواند ميزان مواد خورنده مايع را نمايان سازد؛ مواد شيميايی موجود در روغن در اثر واکنش با نشان دهنده مسی، سبب تغییر رنگ نوارهای تست و تعیین وضعیت روغن می‌شوند. وقتی كه نمايانگر مسی به 100 می‌رسد، نشان می‌دهد كه مقدار رسوبات نزديك به پايان انقضای عمر كاری خود است و اگر اين مقدار 200 و يا بيشتر بود، بايد حتما روغن تعويض شود.

تستر الكترونیكی: اين تستر دقیقا مقدار نقطه جوش را اندازه گیری می‌كند و تنھا در يك دقیقه كاملا كالیبره می‌شود. اگر نقطه جوش به مرز خطر رسیده باشد، تعويض را پیشنھاد می‌كند.